Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010

1928 ή... 2010;

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ 200 Π.χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη,
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική.
Είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σάς δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο τον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε,
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-
Ίσως δεν έφτασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα, είν' επικίνδυνο πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχειτι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ (1928)

Άκουσα το ποίημα αυτό λίγες βδομάδες νωρίτερα σε μια πολιτική εκπομπή και προσέτρεξα αμέσως στα άπαντα του Καβάφη να το μελετήσω με την ησυχία μου. Συγκλονίστηκα. Θαρρούσα πως είχε γραφτεί για τούτες τις δύσκολες μέρες που ζούμε, όχι το 1928 αλλά το 2010!
Τελικά ο Καβάφης, που κατά τη γνώμη μου είναι από τους μεγαλύτερους ποιητές του κόσμου, καταφέρνει να εμβαθύνει με τη θεϊκή του ποιητική ευαισθησία τόσο πολύ και να εσωτερικεύει σε τέτοιο βαθμό τα ανθρώπινα, ώστε να υπερβαίνει δεκαετίες και αιώνες και να είναι πάντα ζωντανά επίκαιρος.
Εσείς τι πιστεύετε; Θα ήθελα να διαβάσω τις δικές σας απόψεις.

2 σχόλια:

  1. Συγκλονιστικό και απίστευτο ταυτόχρονα!
    Είναι γνωστό ότι η ιστορία κάνει κύκλους και σήμερα φαντάζουν σαν προφήτες όσοι αναφέρονταν στην τότε οικονομική κρίση. Το θέμα είναι γιατί αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις δεν μαθαίνουν από τα λάθη του παρελθόντος. Πως βγήκαν άραγε τότε από το αδιέξοδο; Ποιοί ήταν οι μηχανισμοί που ενεργοποιήθηκαν;
    "Ίσως δεν έφτασεν ακόμη ο καιρός" να φανούν τα αποτελεσματα των μετρων λέι ο Καβάφης. Υπομονή δεν βλέπω ομως να υπάρχει από τον κόσμο που, είτε δεν θέλει να περικόψει τίποτα από τη "μεγάλη ζωή" που οι άλλοι τον δίδαξαν να ζει, είτε δεν αντέχει να κόψει τίποτα άλλο από το ΤΙΠΟΤΑ που μέχρι τώρα λάμβανε! Η λέξη "μεταμέλεια" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του Έλληνα γιατί δεν υπάρχει και η λέξη ΝΤΡΟΠΗ!!! Για να μετανιώσεις για κάτι πρέπει πρώτα να ντραπείς γι'αυτό που εκανες...Διαβρώθηκαν όλα, βρόμισαν και σάπισαν οι αρχές και η παραδοσιακή μορφή του ανθρώπου, τα αισθήματα, τα ιδανικά, η ανιδιοτελής αγάπη...Ζούμε σ'ένα χιονισμένο τοπίο που το χιόνι τα έχει σκεπάσει όλα, μόνο που το χιόνι αυτό δεν είναι λευκό, καθαρό και απαλό αλλά μαύρο και βαρύ. Ποιος θα'ναι ο ζωοδότης ήλιος που θα βγει να ανατρέψει την κατάσταση η ιστορία και ο χρόνος θα το δείξει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο δίκιο έχεις, Μαρίνα μου! Για όλους τους λόγους που προανέφερες φαντάζει το μέλλον σκοτεινό και δυσοίωνο. Μοναδική ακτίνα ελπίδας πιστεύω πως είναι τα νιάτα της πατρίδας μας, όσα από αυτά δεν έχουν παρασυρθεί από την καταναλωτικό και ηδονιστικό τρόπο ζωής μέσα στον οποίο τα μεγαλώσαμε... Τεράστια και η δική μας ευθύνη, των γονιών, αφού είναι ολοφάνερο πια πως οι νεότερες γενιές θα κληθούν να ζήσουν με χειρότερο τρόπο απ' ό,τι εμείς στον κόσμο που τους κληροδοτούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή