Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Στην Ξάνθη

Με μεγάλη χαρά αποδέχτηκα την πρόσκληση του Βιβλιοπωλείου “Δύο” κι έτσι θα βρεθώ στην όμορφη Ξάνθη μας στα πλαίσια της παρουσίασης του νέου μου βιβλίου «Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας», να γνωριστούμε από κοντά, φίλοι μου της περιοχής, και να συζητήσουμε για το νέο μου μυθιστόρημα αλλά και τη λογοτεχνία γενικότερα.

Η παρουσίαση θα γίνει την Παρασκευή 20 Μαΐου και ώρα 8 το απόγευμα στον χώρο του Βιβλιοπωλείου “Δύο”. Για το βιβλίο θα μιλήσει ο κύριος Θοδωρής Μπακάλης, διαχειριστής του intexanthi.gr.


                                                                         

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Στα Πεύκα Θεσσαλονίκης

Στα Πεύκα (Ρετζίκι) Θεσσαλονίκης θα είναι η επόμενη συνάντησή μας, φίλοι μου,  μετά από πρόσκληση του βιβλιοπωλείου ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
Δευτέρα, 21 Μαρτίου, λοιπόν, και ώρα 20:00, σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του νέου μου βιβλίου "Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας" στον χώρο του βιβλιοπωλείου ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, στη διεύθυνση Γ. Παπανικολάου 120.

                                                                                 

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Στη Θεσσαλονίκη

Στη Θεσσαλονίκη, την πόλη που θεωρώ δεύτερη ιδιαίτερη πατρίδα μου, θα βρίσκομαι την Τρίτη 8 Μαρτίου, φίλοι μου, για την υπογραφή των αντιτύπων του νέου μου βιβλίου "Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας", αλλά και μια πιο ιδιαίτερη συνάντηση και συνομιλία με όσους από εσάς το επιθυμούν.
Ραντεβού λοιπόν στο PUBLIC της Τσιμισκή στις 7 το απόγευμα.

                                                                               

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Αρχές του Μάρτη ένα νέο βιβλίο μου θα βρίσκεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων, αγαπημένοι μου φίλοι, να σας ταξιδέψει σε εποχές πιο πρόσφατες αυτή τη φορά. Τίτλος του «Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας». Εμπνεύστηκα την αρχή του από ένα περιστατικό που ακουμπά σε αληθινό, ενώ και σ’ όλη τη διάρκεια της συγγραφής ιστορίες παρμένες από την ίδια τη ζωή ήρθαν να με στηρίξουν, υφαίνοντας και πάλι ταυτόχρονα με τη φαντασία το νέο αυτό έργο, διανθισμένο με τις αγαπημένες μου ιστορικές πινελιές.
Τρεις οι κεντρικές μου ηρωίδες, η Μελισσάνθη, η Κλέα και η Λόλα, δεμένες από την πρώτη ανάσα μ’ ένα βαρύ μυστικό και μια ξεχωριστή φιλία παρά τις ταξικές τους διαφορές. Μαζί τους ο Σαββίκος, ένας φτωχός ρομαντικός πραματευτής που πασχίζει να συμβαδίσει με τα δεδομένα των καιρών, ο αμοραλιστής Γεράσιμος που λαχταρά κάστες εξουσίας, η ωραία Μυρσίνη που ταλανίζεται απ’ τις συνέπειες των λαθών της, ο Σωφρόνης ο οποίος αγωνίζεται να καταπνίξει τους δαίμονές του, η Λισάβ με το καλά κρυμμένο μυστικό της, ο γέρο στρατηγός, βυθισμένος σε παρελθοντικές δόξες, ο Νίκος που καλείται να πληρώσει ο ίδιος εξαιρετικά σκληρά τα πάθη του γονιού του, η σιωπηλή Ισμήνη και άλλοι πολλοί που μας οδηγούν ως το πρόσφατο σε όλους μας 2010.
Στο διάβα αυτών των δεκαετιών οι ηρωίδες μου θα αγωνιστούν να πραγματώσουν όσα ονειρεύονται, αφήνοντας πίσω στον γενέθλιο τόπο- μια επαρχιακή πόλη του βορρά- την παιδική τους αθωότητα, φιλίες, γονείς, αλλά επιπρόσθετα την πλούσια ζωή η μία τους, τον μοναδικό έρωτα της ζωής της η άλλη. Μα, καθώς οι ψευδαισθήσεις της νιότης θα χάνονται, ίσως ανακαλύψουν εντέλει πως όσα έχουν ελάχιστα θυμίζουν τελικά αυτά που είχαν ονειρευτεί στα χρόνια της αθωότητάς τους. Κι όλα αυτά με φόντο μια χώρα που κι εκείνη χάνει σταδιακά την όποια δική της αθωότητα.
Ορίζουν οι περιστάσεις τους ανθρώπους; Έχουν τη δύναμη άραγε να ανατρέψουν τη ζωή μας τα λάθη και τα πάθη των γεννητόρων μας; Πότε ακριβώς χάνεται η παιδική μας αθωότητα; Το κοινό αίμα και μόνο αυτό δένει τέκνα, γονείς, αδέρφια ή μήπως η αγάπη δε χρειάζεται αιμάτινους δεσμούς για να στεριώσει;  Αυτά είναι ορισμένα από τα ερωτήματα που θα κληθούν να απαντήσουν οι ήρωές μου, τους οποίους ελπίζω κι εύχομαι να τους συντροφέψετε και τούτη τη φορά.






Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ 2015 ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ

Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη χρονιά αυτή που σβήνει. Δεν προχωρώ σε τούτη την ανάρτηση όμως για να σχολιάσω τα πολιτικά γεγονότα. Τα βιώσαμε όλοι μας και καθένας τα αξιολογεί κατά το δοκούν. Ήθελα μόνο να αναφερθώ μια τελευταία φορά στο σπίτι του μεγάλου μας λογοτέχνη και συντοπίτη μου Μενέλαου Λουντέμη, το οποίο κατεδαφίστηκε μέσα στο 2015.
Ήταν το 1983, επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη, που  ο νεοσύστατος τότε Μορφωτικός Σύλλογος Εξαπλατάνου με την επωνυμία «Μενέλαος Λουντέμης» φρόντισε να χαρακτηριστεί ως διατηρητέο το σπίτι στο οποίο έζησε με τον έφηβο γιο της Τάκη (Μενέλαο Λουντέμη) η οικογένεια Βαλασιάδη από το 1927 και μετά. Η επιγραφή «Το σπίτι του Μενέλαου Λουντέμη» χαραγμένη σε μάρμαρο εντοιχίστηκε στον εξωτερικό του τοίχο  σε μια όμορφη τελετή από τα χέρια του Γιώργου Βαλέτα (φιλόλογος, λογοτέχνης και κριτικός λογοτεχνίας), παρόντων και άλλων ανθρώπων των γραμμάτων που είχαν γνωρίσει κι αγαπήσει τον λογοτέχνη.
Από τότε πέρασαν δεκαετίες αρκετές. Η χώρα έζησε μέρες ευμάρειας. Τα χρήματα (δανεικά ή όχι, άσχετο) πηγαινοέρχονταν, γεμίζοντας ενίοτε τις τσέπες των επιτήδειων, μα ουδέποτε περίσσεψαν για τη διατήρηση τούτου του σπιτιού, που ρήμαζε παραμελημένο. Τα τελευταία χρόνια κατάντησε «κουκουλοφόρος», καθώς τούτο τουλάχιστον εδέησε να το φροντίσει η πολιτεία: να το σκεπάσει μ’ ένα ολόμαυρο δίχτυ, ώστε τα χαλάσματά του να πέφτουν στο εσωτερικό του κι όχι στις κεφαλές των διερχόμενων. Δάκρυα και θλίψη προκαλούσε σ’ όλους εμάς που ζήσαμε τις μέρες εκείνες του 1983 κι ελπίσαμε ότι το συγκεκριμένο οίκημα θα γίνει τόπος μουσείου και «προσκυνήματος» στον μεγάλο μας λογοτέχνη. Είχε καιρό που εγώ προσωπικά αλλά και άλλοι πολλοί φρονούσαμε πως έπρεπε να γκρεμιστεί. Αφού δεν μπορούσε πλέον να σωθεί, τουλάχιστον  έπρεπε να πάψει να υπάρχει αυτή η εικόνα του αίσχους. Ο ίδιος ο λογοτέχνης, αν βρισκόταν ανάμεσά μας, ίσως δεν είχε εκπλαγεί απ’ την εξέλιξη της υπόθεσης. Αυτή η πατρίδα, η πατρίδα του, τον είχε πληγώσει με πολλούς τρόπους όσο ζούσε. Τώρα, αν θα χτιστεί ένα πανομοιότυπο στη θέση του, όπως είναι από καιρό το σχέδιο της πολιτείας (στα χαρτιά πάντα), είναι αμφίβολο. Εδώ δε βρέθηκαν τα χρήματα την εποχή των παχιών - τουλάχιστον κατ’ όνομα- αγελάδων-, θα βρεθούν τώρα που είμαστε στις ισχνές;
Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να κλείσω αισιόδοξα, μια και βρισκόμαστε στο κατώφλι νέας χρονιάς. Εύχομαι, φίλοι μου, ν’ αφήσουμε πίσω τις παλιές συνήθειες και  τα μειονεκτήματα του γένους μας. Εύχομαι να αφήσουμε χώρο μόνο στα πλεονεκτήματά μας και με σκληρή δουλειά, ομοψυχία και αισιοδοξία να χτίσουμε την Ελλάδα όπως οι περισσότεροι από μας την ονειρευόμαστε.

Χρόνια Πολλά! Καλή χρονιά σε  όλους!

                      Η επιγραφή. Πετάχτηκε κι αυτή μαζί με τα χαλάσματα του σπιτιού.


                                                           Το σπίτι "κουκουλοφόρος"


Ό,τι απέμεινε στη θέση του. Μια άδεια αλάνα.


















Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

Τα "χαμένα" κανόνια της Αλμωπίας

Συνυπογράφω το παρακάτω κείμενο  και ενώνω τη φωνή μου μ’ αυτή των συμπολιτών μου στη διεκδίκηση των κανονιών της Αλμωπίας.

Σε υψόμετρο 2070 μέτρων, στη συνοριακή κορυφογραμμή του Πινόβου, μιας από τις υψηλότερες κορυφές της οροσειράς του Βόρα, αναπαύονταν σκουριασμένα και λεηλατημένα από τα εξαρτήματά τους δυο γέρικα ορεινά πυροβόλα, συμμαχικά μνημεία από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, βουβοί μάρτυρες της μεγαλύτερης πολεμικής περιπέτειας που βίωσε η ανθρωπότητα μέχρι το 1939 και που η αρχή του τέλους της γράφτηκε με τον πιο δραματικό τρόπο στους ορεινούς όγκους της Αλμωπίας. Κυκλωμένα από συρματοπλέγματα και χαρακτηριστικές πινακίδες που προειδοποιούσαν για πιθανή ύπαρξη ναρκοπεδίου, διαφέντευαν την οχυρή τοποθεσία, όπου έδρασαν και δοξάστηκαν πριν από 92 περίπου χρόνια.
Από τότε τα “κανόνια” έγιναν στοιχείο της πολιτισμικής ταυτότητας της Αλμωπίας. Ορειβάτες, κυνηγοί, λάτρεις του βουνού, περιηγητές και εραστές της Ιστορίας δεν παρέλειπαν να περιλάβουν στο πρόγραμμά τους μια επίσκεψη ή μια στάση στα “κανόνια” για ένα τσιγάρο, μιαν ανάσα, έναν σύντομο αναστοχασμό του παρελθόντος.
Δυστυχώς, από τα μέσα του 2009 τα κανόνια έκαναν φτερά· ξηλώθηκαν και μεταφέρθηκαν, για να συμπληρώσουν τα εκθέματα κάποιου πολεμικού μουσείου. Εκεί βέβαια θα έχουν καθαριστεί από σκουριές και θα τα βλέπουν απείρως περισσότερα μάτια. Έχουν χάσει όμως τη φυσική τους κατοικία, όπου αποτελούσαν κομμάτι  της τοπικής ιστορίας.
Εμείς οι Άλμωπες εκλαμβάνουμε την απομάκρυνση των κανονιών από την Αλμωπία ως ακρωτηριασμό της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Γι’ αυτό θεωρούμε υποχρέωση όλων των υπευθύνων να δείξουν τη δέουσα ευαισθησία και να ενεργήσουν, ώστε να επανεγκατασταθούν  στον φυσικό και ιστορικό τους χώρο.

                                                                                 


                                                                       


Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Στην Αλεξάνδρεια

Στον γειτονικό μας νομό, την Ημαθία, και συγκεκριμένα στην Αλεξάνδρεια, θα βρίσκομαι την Τετάρτη 18 Νοέμβρη για  παρουσίαση του συνολικού μου έργου με έμφαση ωστόσο στο βιβλίο μου «Το κορίτσι απ’ τη Σαμψούντα», αφού η εκδήλωση γίνεται με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ποντίων Αλεξάνδρειας και Περιχώρων και της Δημοτικής βιβλιοθήκης της πόλης.

Θα σας περιμένω, λοιπόν, για μια συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο και μια ενδιαφέρουσα, ελπίζω, συζήτηση στη Στέγη Συλλόγου Ποντίων Αλεξάνδρειας και Περιχώρων στις 6 το απόγευμα.