Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Μια φορά κι έναν καιρό... ήταν ένα δάσος

Έτσι θα αρχίζουν μετά από μερικά χρόνια τις αφηγήσεις τους τα παιδιά και τα εγγόνια μας στα δικά τους παιδιά, όταν αναφέρονται στα δάση της Ελλάδας.
Μια φορά κι έναν καιρό... σαν παραμύθι, ή μάλλον, σαν ιστορία φρίκης.
Δε θα αναφερθώ στα δάση που κάηκαν, παρανάλωμα σ' ένα αδιάφορο ή παράνομο κράτος, ούτε σ' όλα τα δάση της πατρίδας μας...
θα μιλήσω μονάχα για τα δάση της ιδιαίτερης όμορφης πατρίδας μου, της Αλμωπίας.
Τόπος περιστοιχισμένος από πανύψηλες οροσειρές: Βόρας, Τζένα, Πάικο.
Βουνοκορφές στολισμένες με αιωνόβια δέντρα, δάση οξιάς, βαλανιδιάς, έλατου.
Πόσο ψηλά θα έπρεπε να βρίσκονται, για να μην τα φτάνει χέρι ανθρώπου; Πού έπρεπε να κρυφτούν για να καταφέρουν να επιβιώσουν σ' αυτή τη χώρα και μαζί τους όλη η χλωρίδα και η πανίδα που βρίσκει καταφύγιο εκεί;
Είναι ο καιρός που κατεβαίνουν τα φορτηγά τούτες οι μέρες φορτωμένα με τεράστιους κορμούς, που μοιάζουν με γίγαντες νικημένους σε άνιση μάχη.
Δε θα μιλήσω για τα νόμιμα. Έχουν άδειες και κόβουν τα γέρικα δέντρα, αυτά που τους έχει ορίσει το δασαρχείο – έτσι, τουλάχιστον, υποθέτω – πληρώνουν φόρους στο ελληνικό κράτος και όλα τα συναφή.
Θα μιλήσω για κείνα που κατεβαίνουν, μόλις η νύχτα απλώσει τα πέπλα της κι όλα όσα συμβαίνουν κρύβονται μέσα στο σκότος. Σαν παράνομοι λαθρομετανάστες οι λαθροϋλοτόμοι, με πινακίδες ανύπαρκτες ή καταλασπωμένες, κάνουν την επέλασή τους στους βουνίσιους και επαρχιακούς δρόμους, έχοντας επιτελέσει με μαεστρία το έγκλημά τους. Κορμοί κομμένοι ανεξέλεγκτα από τα δάση μας, που αφανίζονται με γοργούς ρυθμούς θα ζεστάνουν τις κρύες κάμαρές μας το χειμώνα, τα χέρια και τα κορμιά μας, παγώνοντας ταυτόχρονα την ανθρωπιά μας. Γιατί εγκληματίες δεν είναι μόνον όσοι παράνομα υλοτομούν, είναι κι εκείνοι που γίνονται αποδέκτες τούτης της παρανομίας κι αγοράζουν ξυλεία δίχως παραστατικά, δίχως αποδείξεις. Πολλαπλό, για άλλη μια φορά, το έγκλημα. Ενάντια στη φύση, ενάντια στις μελλοντικές γενιές, ενάντια στην οικονομία της χώρας που παραπαίει στο χείλος του γκρεμού.
Το κράτος και πάλι ο μεγάλος “απών”, το δασαρχείο “απών”, η οικολογική συνείδηση απούσα. Κι όλοι εμείς, αδρανείς θεατές για άλλη μια φορά σ' ένα έγκλημα κατά του εαυτού μας και των μελλοντικών γενεών. Ακούσιοι συνεργοί σ' αυτό, μας αρέσει δε μας αρέσει...

4 σχόλια:

  1. Μιλάς Σοφη για ένα εγκλημα που εξελίσεται μόνο μπροστά στα δικά σου μάτια; Όπως γνωρίζεις εσύ ότι συμβαίνει σίγουρα το ξέρουν και άλλοι...Μου κάνει ειλικρινά εωτύπωση πως συγκεντρώθηκαν άνθρωποι να διαμαρτηρηθούν για τη δολοφονία των φαλαινών απο τους Ιάπωνες και δεν ενδιαφέρεται κανείς για τον ίδιο του τον τόπο! Η τοπική κοινωνία τι κάνει; Γιατί σιωπά; Οι οργανώσεις προστασίας των δασών; Ότι συμβαίνει εκεί αφορά όλους μας!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου, Μαρίνα μου! Σωστά αναρωτιέσαι τι κάνει η τοπική κοινωνία. Δυστυχώς, κάποιοι αδιαφορούν και κάποιοι άλλοι επωφελούνται... Άλλοι αγοράζοντας ξυλεία, άλλοι πουλώντας ξυλεία. Όλα θυσία στο βωμό του πρόσκαιρου κέρδους. Γι' αυτό, όταν ακούω πως μονάχα όσοι μας κυβερνούν έχουν ευθύνη για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας αντιτείνω πως μεγάλο μερίδιο βαρύνει εμάς τους ίδιους. Άλλοι με την ανοχή μας, άλλοι από αδιαφορία, άλλοι από ιδιοτέλεια, γινόμαστε γρανάζι στο σύστημα αυτό που μας ντροπιάζει.
    Και κάποιοι λίγοι γράφουν στην τοπική εφημερίδα για τούτο το έγκλημα αλλά είναι, δυστυχώς, αυτά τα δημοσιεύματα φωνή βοώντος εν τη ερήμω... Οι υπεύθυνοι είναι κουφοί και τυφλοί καθώς φαίνεται σε κάτι τέτοια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Mε άγγιξε το θέμα σου σήμερα για έναν παραπάνω λόγο......κατάγομαι από αυτά τα μέρη, από την Έδεσσα και θυμώνω κάθε φορά που το κράτος αδιαφορεί γι αυτά. Περισσότερο όμως θυμώνω για την δική μας ανευθυνότητα, την έλλειψη οικολογικής συνείδησης, την άγνοια και την αμέλεια.
    Καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είμαστε, λοιπόν, συντοπίτισσες κατά κάποιον τρόπο! Χαίρομαι γι' αυτό... Έχεις δίκιο πως ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης βαρύνει τον καθένα από μας ξεχωριστά. Απλώς σε ένα ευνομούμενο και ευαίσθητο κράτος θα ακολουθούσε πιστεύω και η κοινωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή